Waarom de Amerikanen zo graag Oekraïne willen pakken

De media in West-Europa en de Verenigde Staten noemen de gebeurtenissen in Oekraïne graag 'een revolutie'. Of liever nog 'een fluwelen revolutie'. Zoals er al zoveel geweest zijn in Oost-Europa sinds de val van de Berlijnse Muur in 1989. Het volk spreekt, het volk maakt met vreedzaam verzet een einde aan de non-democratie. Romantisch, inderdaad, maar daarom niet minder een leugen.

Jef Bossuyt (PVDA, België, 01-12-2004)

Na het uiteenvallen van de Sovjet-Unie in 1991, vinden de West-Europese en Amerikaanse multinationals de tijd rijp voor wat Hitler de Drang nach Osten noemde, de verovering van Oost-Europa. De Amerikaanse topstrateeg en vroegere nationale veiligheidsadviseur Zbigniew Brzezinski publiceert dan het boek Het grote schaakspel. Hij schrijft: "Zonder Oekraïne is Rusland enkel nog een Aziatische grootmacht. Als Rusland opnieuw Oekraïne onder controle krijgt, met zijn 52 miljoen inwoners, zijn bodemschatten en zijn uitweg naar de Zwarte Zee, dan wordt Rusland opnieuw een sterke grootmacht die zich uitstrekt over Europa en Azië. Tussen 2005 en 2010 moet Oekraïne klaar zijn voor ernstige besprekingen met de Navo. Na 2010 zal de voornaamste kern van veiligheid in Europa bestaan uit Frankrijk, Duitsland, Polen en Oekraïne. Door een meer waarachtig transatlantisch partnership moet het Amerikaanse bruggenhoofd op het Eurazische continent versterkt worden."
De gebeurtenissen vandaag kunnen niet correct begrepen worden zonder deze achtergrond: Oekraïne moet bij de Navo en mag in geen geval een verbond vormen met Rusland. Brzezinski ging persoonlijk de parlementaire debatten in Kiev bijwonen om Oekraïne die weg op te duwen. En niet zonder succes: in 1997 ondertekende president Koetsjma in Madrid het Charter over het partnership van Oekraïne met de Navo. Hetzelfde jaar kreeg Oekraïne 47 miljoen dollar van de Verenigde Staten om de militaire samenwerking te financieren. In 1997 en 1998 gingen in de haven van Odessa de vlootmanoeuvres Sea-Breeze door, waaraan oorlogsschepen uit Oekraïne, de Verenigde Staten, Turkije, Duitsland, Frankrijk, Groot-Brittannië, Italië en Griekenland deelnamen. Oekraïne is toegetreden tot het GUUAM - pact. Dat verenigt ook Georgië, Oezbekistan, Azerbeidzjan en Moldavië onder de auspiciën van de Navo. Oekraïne stuurde 1.700 soldaten naar Irak om er deel te nemen aan de bezettingsmacht.

Het volk wil verandering
De huidige president Koetsjma en zijn premier en presidentskandidaat Viktor Janoekovitsj zijn dus erg verregaand tegemoet gekomen aan de wensen van de Westerse multinationals, de Westerse politieke leiders en de Navo. Maar de Amerikanen (en de Europeanen) vinden dat het allemaal niet snel genoeg en vooral niet ver genoeg gaat. En ze vrezen een nieuwe toenadering tussen Rusland, Wit-Rusland en Oekraïne. Dat is de inzet van de presidentsverkiezingen en van de strijd die nu woedt.
Hun kandidaat Victor Joesjtsjenko heeft lang vóór de verkiezingen aangekondigd dat hij de uitslag enkel zou erkennen als hij tot overwinnaar werd verklaard. Hij kan rekenen op een goed betaalde machine om het 'volksverzet' te organiseren.
Die machine kan succesvol functioneren omdat het volk boos, ontevreden en ongerust is. De ontbinding van de Sovjet-Unie in december 1991 heeft het Oekraïense volk verschrikking en miserie gebracht. Westerse bedrijven kochten de beste stukken van de economie en lieten de meerderheid failliet gaan. De economie stortte in elkaar. Op tien jaar tijd daalde de bevolking van 52 naar 50 miljoen. In het begin van de jaren negentig braken epidemieën van difterie en syfilis uit. Geneesmiddelen uit Moskou zijn niet meer verkrijgbaar en westerse geneesmiddelen zijn onbetaalbaar. Het aantal moorden en zelfmoorden stijgt, dood door alcoholvergiftiging is verdubbeld. In de geprivatiseerde steenkoolmijnen krijgen de mijnwerkers geen lampen meer of veiligheidskledij. In maart 2000 vielen tachtig doden bij de mijnramp in Krasnodon.

Al 21 miljoen dollar geïnvesteerd in het 'volksverzet'
Het volk wil verandering. Maar verandering in welke richting? De Amerikanen hebben een machine gecreëerd die het land en de mensen in de richting van Washington jagen. En zoals steeds gebeurt dat onder de naam van de 'vrijheid' en de 'democratie'. Die machine is de vrucht van een intense samenwerking tussen de Amerikaanse staat en de multimiljardair George Soros.
De Amerikaanse staat heeft een aantal organisaties gemobiliseerd: het National Democratic Institute (van de Democratische Partij), het International Republican Institute (van de Republikeinen), USAid (van het ministerie van Buitenlandse Zaken) en de zogezegde niet-gouvernementele organisatie Freedom House.(noot 1) Deze organisaties zouden al 13 miljoen dollar op tafel gesmeten hebben om 'het spontane volksverzet' in Kiev te organiseren.2 Freedom House en het National Democratic Institute hebben ervoor gezorgd dat bij de uitgang van de stemburelen duizenden 'waarnemers' stonden die door hen opgeleid en betaald werden. Zij vroegen de kiezers op wie ze gestemd hadden. Deze exit poll 'bewees', zo schrijven en zeggen al onze media, dat de kandidaat van het Westen ruim gewonnen had. De exit poll was het belangrijkste wapen om onmiddellijk duizenden mensen de straat op te krijgen en het 'volksverzet' te starten.
De Westerse kandidaat Joesjtsjenko krijgt ook de financiële en organisatorische steun van de multimiljardair George Soros. Die man heeft al 8 miljoen dollar geïnvesteerd in Joesjtsjenko.(noot 2) Soros heeft in Oekraïne het fonds Vozrozjdenije opgericht, wat Wedergeboorte betekent. Aan de vooravond van de verkiezingen gaf dat fonds grote sommen aan Gromadskje Radio en het Institute for Mass Media. Het financiert ook het Onafhankelijk Media-Syndicaat, dat geleid wordt door Andrei Sjevtsjenko, de hoofdredacteur van Express-Inform dat vijf televisie-kanalen uitbaat.
De Amerikaanse organisaties en George Soros hebben ervoor gezorgd dat duizenden en duizenden manifestanten constant omkaderd worden, ook al is het buiten 10 graden onder nul. Ze krijgen eten en zo nodig zelfs een dak boven het hoofd. De organisatoren delen gratis warme kleding uit zoals truien, gevoerde mantels, winterlaarzen, handschoenen.
Tot nog toe hebben de Amerikanen en de pro-Amerikanen de tactiek gevolgd van de 'vreedzame' weg. Het is de tactiek die het meest sympathie opwekt. Maar er valt niet aan te twijfelen dat die tactiek zal omslaan als dat nodig mocht blijken. Soros en de Amerikaanse organisaties financierden vorig jaar de beweging Kmara (Genoeg) in Georgië. De Kmara-aanhangers bestormden het parlement, sommigen gewapend met rozen, maar anderen met revolvers. Ze brachten met geweld president Shevardnadze ten val en de Westerse agent Saakashvili aan de macht. In Oekraïne zal dit slag volk ook niet twijfelen.

Noten
1. Ian Traynor, 'US Campaign behind the turmoil in Kiev', The Guardian, 26 november 2004 ·
2. ORT-TV, 25 november 2004