Breuken in de geopolitieke verhoudingen

Rusland steunt staatsgreep in Mexico!


Terwijl Washington dreigt met nieuwe sancties tegen Rusland en slippendragers van het hedendaagse westers imperialisme als Bernard Hammelburg, Arnout Brouwers, Roel van Duijn (die zijn schrijfsels eindigt met de mededeling dat hij met een Russische vrouw is getrouwd.... asjemenou zeg), Damon Golriz, Patrick van Schie in de burgerlijke pers (opinie)pagina's volschrijven met beschuldigingen tegen Moskou moeten we eens kijken naar de werkelijke geopolitieke gebeurtenissen. De architecten van de Amerikaanse politiek van 'regime-change' gaan voorbij aan de onvermijdelijke effecten van hun projecten op de landen en volkeren die grenzen aan, of nauwe betrekkingen hebben met, het land dat moet worden 'gecorrigeerd'. Verandering van een regime betekent het veranderen van een web van geopolitieke verhoudingen. Landen bestaan niet als een isolement binnen de eigen grenzen, dus veranderingen zoals bijvoorbeeld plaatsvonden in Kaboel, Tripoli en Bagdad of - zoals de VS en de EU hebben gedaan in Kiev - veranderen de politieke geografie van een hele regio.
Door de westerse media wordt ons nu ingepompt dat Rusland begon met het aansteken van het Oekraïense vuur. En we moeten geloven dat eenieder die zich tegen de stappen van EU en VS keert slachtoffer is van de Russische propaganda. Maar Rusland heeft geen vijf miljard dollar besteed om het regime in Kiev te veranderen in een regime dat zij wenst. Moskou heeft ook niet haar diplomaten en parlementariërs naar het Maidanplein in Kiev gestuurd om een opstand aan te moedigen. Rusland heeft ook niet de afgelopen 20 jaar besteed aan het toevoegen van Amerika's buren tot zijn militaire bondgenootschap en een alliantie opgezet die gestaag oprukt richting de grenzen van de VS.

Nee, het zijn de VS en het westers kapitaal die een breuk in de geopolitieke verhoudingen veroorzaakten door een natie los te weken. Rusland reageert nu op gebeurtenissen in een naburige staat, een deel van haar historisch grondgebied dat cruciaal is voor haar defensie- en energie-industrie, de thuisbasis van miljoenen van haar burgers. Elk land - en zeker de Verenigde Staten - zou heftig reageren op een dergelijke omwenteling. Er is geen twijfel dat als de rollen van de Verenigde Staten en Rusland waren omgedraaid, Washington zou dreigen op te treden tegen een pro-Russisch regime in haar omgeving. Wanneer Rusland op een of andere manier een staatsgreep in Mexico City zou steunen, het nieuwe regime het leger zou sturen om protesten van de oppositie te verpletteren langs de Amerikaans-Mexicaanse grens en dreigde om Amerikaanse burgers te vernietigen met kernwapens, zou Washington dan ingrijpen?
De VS, laten we dat niet vergeten, eist schaamteloos het recht voor zich op om eventuele politieke veranderingen die zijn energiebelangen in het Midden-Oosten zou kunnen schaden, duizenden kilometers ver weg, te voorkomen. Erkennen zij dat recht ook voor de ander?

Probeert Rusland om de gebeurtenissen in een radicaal veranderd Oekraïne in een richting te sturen die de schade voor zichzelf zo veel mogelijk beperkt? Zal Moskou de pro-Russische bevolking van het oosten van Oekraïne politiek en materieel ondersteunen? Het zou verbazingwekkend zijn als dat niet zo was!

Kijk naar de actualiteit: 'Ongewapende' agenten van de Britse MI6 en de Militaire Inlichtingendienst zijn aanwezig in het oosten van Oekraïne. Het hoofd van de CIA bracht een bezoek aan de nieuwe ongekozen regering in Kiev, juist een paar dagen voor de start van het eerste 'anti-terrorisme' offensief, maar hij verzekert ons dat dit niets met interventiepolitiek te maken heeft. Het kan natuurlijk zomaar zijn dat hij de enige CIA-agent in Oekraïne was in de afgelopen weken en dat de regering in Kiev niet bezig is haar strategie nauw te coördineren met Amerikaanse en Britse inlichtingendiensten. En dat de huurlingen van Greystone (ook bekend als Blackwater), die gesignaleerd zijn in het oosten van Oekraïne, enkel daar zijn gekomen voor een toeristisch bezoek aan de steppen.

Maar zonder gekheid: wanneer elke zijdelings betrokken partij uit landen van duizenden kilometers ver weg toezicht mag houden op haar belangen in Oekraïne, moeten zij dan verwachten dat Rusland vanaf de bank gehoorzaam en passief toeziet?
Dit heeft niets te maken met de vraag of Poetin het kwaad in eigen persoon is. Dat is een niet ter zake doende afleidingsmanoeuvre die de 'opínie'schrijvers graag hanteren. Poetin ziet dat de defensie- en energiebelangen van Rusland worden ondermijnd, en dat burgers, een etnisch broedervolk met diepe historische banden, zich verzetten tegen de heerschappij van een regime dat zij niet gekozen hebben en dat alles veracht dat Russisch is. Zoals de lieveling van de westerse liberalen, Julia Timosjenko, het rancuneus uitdrukte: “Het wordt tijd dat we naar onze wapens grijpen en die verdomde Russen gaan doden samen met hun leider ... Ik zal al mijn middelen gebruiken om de hele wereld op te laten staan, zodat er niet eens een verschroeid veld in Rusland over zal blijven... Ik ben klaar om een machinegeweer te pakken en die klootzak [Poetin] in het hoofd te schieten...”. (letterlijke woorden van Timosjenko in een uitgelekte bandopname).
Laten we nog eens die woorden substitueren: verander 'Russen' in 'Amerikanen', 'Poetin' in 'Obama', en plaats die woorden in de mond van de invloedrijke leider van een pro-Russische staatsgreep in Mexico die Amerikanen en hun aanhangers als 'terroristen' bestempelt en vertel me dan eens wat de reactie van de Amerikaanse regering zou zijn.
Het Westen creëerde een puinhoop die ze niet weet op te lossen. Ze hebben een regering in het zadel geholpen die wordt gehaat door de helft van de bevolking en gezorgd voor verlies van grondgebied aan separatistische bewegingen. De VS heeft geen antwoord, behalve sancties die haar Europese partners en een aantal Amerikaanse bedrijven het meeste pijn zullen doen. En natuurlijk met gevaarlijke militaire dreiging. De VS is daar erg goed in.
Washington eist dat de Russische regering zorgt dat de protesterende bevolking in oostelijk en zuidelijk Oekraïne stopt met haar verzet tegen Kiev en dwingt de Russische bevolking in Oekraïne zich neer te leggen bij de wil van haar stromannen in Kiev.

We hoeven geen compassie te hebben met Poetin, die ook vastzit in zijn reactionair kapitalisme van de oligarchen en populistisch nationalisme. De tijd waarin we leven is er een van spanningen tussen concurrerende grootmachten en dat betekent dat er nog steeds een risico is van een ernstig conflict. Maar we zien ook een les in politiek realisme versus de neoliberale imperialistische waan van het Amerikaanse leiderschap. 'Opinie'schrijvers die alleen maar kijken met een koude oorlogsblik en de oogkleppen van de westers-imperialistische normen en waarden zijn er al meer dan genoeg. Bespaar ons die verdere ellende...

Bas van der Plas

23 juni 2014 (geschreven voor Konfrontatie Digitaal)