Bezoek aan de LNR (Volksrepubliek Lugansk) oktober 2016

door Bas van der Plas/INSUDOK

 

In oktober 2016 bracht ik een bezoek aan de LNR, de Volksrepubliek Lugansk. Ik was hier in 2013 toen het gebied nog deel uitmaakte van Oekraine, maar ik wilde met eigen ogen zien hoe de situatie daar nu is. Helaas begaf mijn fototoestel het en kon ik alleen nog foto's maken met mijn telefoon (capaciteit van 2 Megapixel), waardoor de kwaliteit niet geweldig is...

Op weg van de grens van de Russische Federatie naar de grenspost van de LNR. Dit is dus niemandsland. Met een Russisch paspoort kom je gemakkelijk de grens over, maar met een Nederlands paspoort moest ik mij melden in het kantoor van de kapitein van de grenscontrole. Omdat ik op eigen gelegenheid naar de LNR wilde en door niemand was uitgenodigd (die zou mij dan bij de grens moeten opwachten) moest ik een enqueteformulier van 3 pagina's invullen met persoonsgegevens, waar ik heen wilde, hoe lang ik in de LNR wilde blijven, of ik contacten met separatisten en terroristen heb, hoeveel geld ik bij me heb, enzovoort. De procedure om de grens met de LNR over te kunnen steken duurde ongeveer een uur.
Vlak voor de grens met de LNR stond nog een schutterspost die gebruikt was toen hier aan de grens de strijd tussen het Oekraiense leger en de separatisten om controle over de grens in volle hevigheid woedde.
Hier begint de LNR, op het grote bord het wapen van de republiek (zie ook hier boven) en de tekst Луганская Народная Республика (Volksrepubliek Lugansk).
Het douanegebouw. Op de plek waar vroeger het woord Oekraine stond staat nu de afkorting LNR als naam van de republiek.
Voorbij de grens wordt eenieder die de grens heeft kunnen passeren met een groot bord welkom geheten in de LNR. Dit is de plaats Izvarino en daar kan je gemakkelijk openbaar vervoer vinden naar allerlei plaatsen in de LNR en naar de Volksrepubliek Donetsk (DNR). De eerste bus ging naar Lugansk, een afstand van ongeveer 60 kilometer. Prijs van een buskaartje 70 roebel (1 euro). In de hele LNR is de Russische roebel het betaalmiddel. Op internet worden zogenaamde eigen valuta van de LNR en DNR aangeboden, maar dat zijn alleen particuliere uitgaven die geen enkele waarde hebben.
De stad Lugansk, hoofdstad van de LNR, is zwaar beschoten door het Oekraiense leger. Intussen is veel alweer hersteld, hier is men nog bezig om een flatgebouw in het centrum te herstellen.
Om je te laten fotograferen ter herinnering aan Lugansk....
De Staatsbank van de LNR is gevestigd op de begane grond van een flatgebouw in het centrum van Lugansk...
Op een reclamebord in het centrum van Lugansk de tekst: "Feiten van corruptie en misbruik door functionarissen kunt u doorgeven aan het openbaar ministerie (prokuratura) van het Lenindistrict in de stad Lugansk".
Kerk van de ikoon van de Heilige Moeder Gods van de Vertedering in de Sovjetstraat in Lugansk
Wat opviel in Lugansk was het grote aantal 'kommissiony' winkels, waar je je spullen kunt laten verkopen. Een deel van de opbrengst gaat naar de winkel, de rest naar de verkoper. Vanwege de economische situatie in de LNR is het aanbod in de kommissiony winkels enorm en varieert van kristal tot electronica, van juwelen tot bontjassen en van complete zilveren bestekken tot muziekinstrumenten. Hier een rij wachtenden in een kommissionny winkel in het centrum van Lugansk die hun spullen te koop willen (of moeten!) aanbieden.
In 2014 was het nog volop oorlog in en rond Lugansk. Hier een monument voor de gevallenen op 2 juni 2014 in het centrum van de stad...
Getuige deze geparkeerde auto in het centrum van Lugansk is er nog een OVSE-missie aanwezig in de LNR...
Een deel van de bushaltes in de LNR zijn geschilderd in de kleuren van de republiek...
Net buiten de stad Lugansk staan nog veel gebouwen die het slachtoffer zijn geworden van de strijd die hier gevoerd is...

Vanuit Lugansk met de bus naar Krasnodon. Hier is het museum van de Jonge Garde gevestigd (een verzetsgroep uit de 2e wereldoorlog) en voor mijn boek Ostarbeit had ik hier veel contact met de directeur van het museum, Anatolij Nikitenko. Ik wilde hem nog eens op gaan zoeken, maar trof buiten het museum al deze herinneringsplaquette aan waaruit bleek dat hij in oktober 2014 was overleden.

In het museum werd ik hartelijk ontvangen door zijn opvolgster, Natalja Ivanovna Nikolaenko, die eerder adjunct-directrice was.

Het prachtige mozaiek in de grote ontvangsthal in het museum van de Jonge Garde in Krasnodon. Het personeel van het museum heeft twee jaar geen salaris gekregen en ook het museum zelf was ontdaan van elke overheidssubsidie. Nu begint de situatie zich weer te normaliseren en bezoeken schoolklassen uit de LNR het museum om de lessen van de 2e wereldoorlog te leren terwijl ze zelf nog in een omstreden gebied wonen waar ieder moment weer opnieuw de oorlog kan losbarsten... het cynisme van de geschiedenis is nooit ver!
Het munument voor de Jonge Garde in Krasnodon met daarachter de in aanbouw zijnde orthodoxe kerk. Toen ik hier drie jaar geleden was zag ik alleen nog maar het fundament van de kerk.
De krant Novorossija van de gelijknamige Volksbeweging wordt uitgegeven in de stad Donetsk in de DNR en brengt lokaal nieuws uit het Donbass-gebied. Op de voorpagina wordt de kandidaat voor het burgemeesterschap van de stad Donetsk, Artem Serdjukov, voorgesteld.
De lokale krant uit Lugansk is genaamd 'Leven van Lugansk'...